யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிலே பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறு முக நாவலர் பெருமான சைவத்தையும் தமிழையும் வீறுபெற்றெழச் செய்தார். சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்க வேண்டுமாயின் சைவத் தமிழ்ப் பிள்ளைகள் தமது சமய, மொழிச் சூழலில் கல்விகற்க வேண்டுமென எண்ணி வண்ணார் பண்ணையில் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை ஒன்றை நிறுவினார். சைவ நன்மாணாக்கர்கள் சைவச்சூழலில் கற்கும் வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. அவரின் மாணவ பரம்பரை ஒன்று உருவாகியது. அன்றைய நாளில் குடாநாட்டின் பல பகுதிகளிலும் இருந்து மாணவர் அங்குவந்து கற்றனர். ‘கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின் நிற்க அதற்குத் தக” என்றபடி மாணவர் ரம்பரையினர் தத் தம் ஊர்களிலும் சைவத்தையும் தமிழையும் மேம்படுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டனர்.
வேலணைத் தீவிலே அஞ்ஞான்று நாவலர்தம் நன்மாணாக்கராகப் பெறும் பேறு பெற்றவர் ஸ்ரீமான் வினாசித்தம்பி கந்தப்பிள்ளை அவர்கள். பிள்ளையவர்கள் ஒய்வில் புகழாறு முகநாவலர் மக் கண் பினுரிமை மாணாக் கனாகி இலக்கணமிலக்கிய புராணங்களோதியு ணர்ந்து சிவதீட்சை மூன்றும் பெற்ற ‘லராக விளங்கியவர். நுணி மதியும் சைவசாத்திர ஞானமும் நிர்வாண தீட்சைப் பறும் பெற்ற பிள்ளையவர்கள் வேலணைத் விலும் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை ஒன்றை நிறுவ உளங்கொண்டார். தம் உள்ளத்தெழுந்த ஆர்வத்தைத் தம் அன்பர்களிடம் கூறி அவர்கள் ஆதரவைப் பெற்று 1879 ஆம் ஆணி டிலே பள்ளம்புலத்துச் சைவாபிமானி கல்வீட்டு நாகமுத்து ஐயம்பிள்ளை அவர்கள் வீட்டுத் திண்ணையிலே வகுப்பினை நன்னாளிலே சமயசார முறைப்படி ஆரம்பித்து வைத்தார்.
அதன் பின் இவ்வாண்டிலே மக்கள் உதவிகொண்டு “வீலிங்கன் கலடு” என்றழைக்கப்பெறும் வித்தியாசாலை வளவில் அஞ்ஞான்று ஊர்காவற்றுறை, நீதிபதியாக விளங்கிய வைமன் கதிரவேற்பிள்ளை அவர்களால் வித்தியாசாலைக் கட்டிடத்திற்கு அத்திவாரமிடப் பட்டது. அவ்வித்தியாசாலைக் கட்டிடம் 1880 ஆம் ஆண்டு நிறைவெய்தியது. “சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை” தோன்றி ஒளிகான்றது. இப்பாடசாலைக்கு “கந்தப்பு வாத்தியார் பாடசாலை” என்றும் பெயர் வழங்கி வந்தது.
வித்தியாசாலையில் சைவமும் தமிழும் கற்க மாணவர் ஆர்வத்தோடு சேர்ந்தனர். உள்ளும் புறமும் சைவாசிரியர்களாகத் திகழ்ந்தவர்கள் கற்பித்தலை நடத்தினர். கந்தப்பிள்ளையவர்கள் பின்னும் அரிதின் முயன்று பல இடைஞ்சல்களுக்கு இடையே பள்ளிக்கூடத்தை அரசினர் நன்கொடைக்குரியதாகப் பதிவு செய்ய முயன்றனர். அவர்களுடைய முயற்சி 1883 ஆம் ஆண்டில் நிறைவெய்தியது. கந்தப்பிள்ளையவர்களே பாடசாலைக்குரிய முகாமையாளராகவிருந்து பாடசாலையை அரிதின் முயன்று வளர்த்து வந்தார். 1884 ஆம் ஆண்டு பள்ளிக்கூடம் ஓலைக்கூரை, மரத்துண், நாற்புறமும் அரைச்சுவர், சுவர் சாந்துக்கட்டு, மணி தளம் கொண்டமைந்தது. பின்னர் கட்டடம் சேதமுற 60 x 30 கொண்ட நீளக்கட்டிடம் சாந்துத் துாணி களைக் கொணி டு நிறுவப்பெற்றது.
பிள்ளையவர்கள் பள்ளிக்கூடத்திலே நாயன்மார் குருபூசைகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அதற்காக பாடசாலை முற்புறத்தில் மடம் ஒன்று அமைத்து நால்வர் குருபூசைகளைத் தவறாது நடாத்தி வந்தார். பல ஆண்டுகள் இவ்வாறு சைவமும், தமிழும் சைவப்பிரகாச வித்தியா சாலையில் தழைத்தோங்கப் பரிபாலித்து வந்த பெரியார் 1914 ஆம் ஆண்டு தை மாதப் பூர்வ பட்ச ஏகாதசியன்று குஞ்சிதயாத நிழற்கீழ் சென்றடைந்தார்.
முகாமைத்துவம்
பிள்ளையவர்களின் பின் பள்ளிக்கூட முகாமை அவர்தம் மகன் அம்பலவாண பிள்ளையிடம் சேர்ந்தது. இடையே பாடசாலைப் பரிபாலனத்திற்காகச் சில காலங்களில் முகாமை திரு. சே. பொன்னையா, திரு. ச. திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளை ஆகியோரிடம் போய் வந்தது. ஆயினும் 1940 ஆம் ஆண டில் அம்பலவாண பிள்ளையவர்கள் இவ்வுலக வாழ்வை நீத்தபோது முகாமைத்துவம் அவரால் அமைக்கப்பெற்ற வேலணை சைவப்பிரகாச சங்கத்திற்கு மாறியது. சில ஆண்டுகளின் பின்னர் முகாமைத்துவம் சைவ வித்தியா விருத்திச் சங்கத்தின் கீழ் இருந்தது. பின்னர் கந்தப்பிள்ளை அவர்களின் சாசனத்திற்கு இணங்க நீதிமன்றக் கட்டளைப்படி அவர்தம் சந்ததியினருக்கு முகாமைத்துவம் மீள வரவே 01-11-1954 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் அரசாங்கம் பாடசாலைகளைச் சுவீகரித்த 03-11-1961 ஆம் ஆண்டுவரை திரு. மு. மயில் வாகனம் அவர்கள் முகாமையாளராக விளங்கினார்.
கட்டட வளர்ச்சி :
1884 இல் அமைக்கப் பெற்ற ஓலைக்கூரை சாந்துக்கட்டு கற்றுண் காலத்துக்குக் காலம் திருத்தம் செய்யப்பெற்று வந்தது. இடையில் 1945 ஆம் ஆண்டில் வேலணை மத்திய கல்லூரி எனும் ஆங்கிலக் கல்லுரிக்கு இடந்தருவான் வேண்டி சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை சில காலம் ஒரு வீட்டில் நடைபெற்றது. வேலணை மத்திய கல்லூரிக்குரிய தற்காலிகக் கொட்டகை போடப்பட்டவுடன் மீண்டும் சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை தன் பழைய கட்டடத்துள் நுழைந்து கொண்டது. 1946 ஆம் ஆண்டில் கந்தப்பிள்ளை அவர்களால் அமைக்கப்பெற்ற மடம் நீக்கப்பெற்று அதனிடத்தில் 40 x 20 கொண்ட கட்டிடம் அறையுடன் கூடியதாக அமைக்கப்பெற்றது. இக் கட்டிடத் திலும் தற்காலிகக் கொட்டகையிலும் வேலணை மத்திய கல்லூரி இயங்கியது. பின்னர் அதற்கெனக்கட்டிடம் அயலிலே நிறுவப்பெற்ற பின் கல்லூரி அங்கு செல்லவே தற்காலிகக் கொட்டகையும் அகற்றப்பட்டது. வேலணை மத்திய கல்லூரி அமைவதற்கு இடம் கொடுத்து அது வளரத் தான் ஒதுங்கியிருந்து அதனை உயர்வடையச் செய்த பெருமை சைவப்பிரகாசத்திற்கு உண்டு.
திரு. மு. மயில்வாகனம் அவர்கள் முகாமையாளராகவிருந்த காலத்தில் பழைய கட்டிடத்தை நீக்கி புதிய 70 x 20 கட்டடம் அமைக்கும் நடவடிக்கை எடுக்கப் பெற்று பெற்றார் ஆசிரியர்சங்க முயற்சியுடன் 1959 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப் பெற்றது. அரசாங்க சுவீகரிப்பின் காரணமாக அவ் வேலை பினனர் அரசாங்கத்தினால் பூர்த்தி செய்யப்பட்டது. 1974 ஆம் ஆண்டு பெற்றார் ஆசிரியர் சங்கம் பொதுமக்கள் உதவியோடு 40 x 20 கட்டடம் ஒன்றமைத்தது. 1978 இல் 60 x 20 கட்டடம் விஞ்ஞான அறையாகவும் 1979 இல் 40 x 20 கட்டடம் ஒன்றும் அரசினர் உதவியுடன் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது.
அதிபர்கள் ஆசிரியர்கள்
சைவப்பிரகாச வித்தியாசாலை ஆரம்பித்த காலத்தே இவ்வித்தியாசாலையில் கற்பித்து வந்த பெரியார்கள் பலர். எனினும் அவர்களுள் ஞாபகத்தில் இருத்தக் கூடியவர்கள் ஸ்ரீமான் வி. கந்தப்பிள்ளை, திரு. க. நமசிவாயப்பிள்ளை, திரு. செ. கனகசபாபதி, திரு. ம. தம்பு, திரு. ச. திருஞானசம்பந்தப்பிள்ளை, திரு. ச.சொக்கலிங்கம் பிள்ளை, திரு. க. தில்லையம்பலம், திரு. செ. பொன்னப்பா ஆகியோராவர். ஆரம்ப காலத்தில் அதிபராக இருந்தவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் பொலிகண்டி திரு. சி. கந்தவனம், புங்குடுதீவு திரு. நீ. சேதுபதி, நயினாதீவு திரு. எஸ். என். கந்தையா, திரு. எஸ். சின்னத்துரை என்பவர்களாவர்.
சதா அதிபர் திரு. அ. வைரமுத்து
செல்லையா உபாத்தியாயர் என்று எம்மவர்களால் அன்புடன் அழைக்கப் பெற்ற மறைந்த பேரன்பர் திரு, அ. வைரமுத்து அவர்கள் 1931ஆம் ஆண்டு இப் பாடசாலைக்கு அதிபராக வந்தவர். அவர் 1970 ஆம் ஆண்டு வரை சதா அதிபராகவே இருந்து வித்தியாசாலைக்கு அளப்பரிய சேவையை ஆற்றினார். சுமார் நாற்பது ஆண்டுகள் கடமையாற்றிய அவரிடம் கல்வி கற்றவர்கள் நம்மூரில் பலர் உளர். நாற்பது ஆண்டு அவர் தம் பணியை நாம் நாலு வரிகளில் கூறிவிட முடியாது. நம்மவர்கள் அனைவரும் அவரின் பணியினை எடுத்தியம்புவதை காதாரக் கேட்கலாம். திரு. அ. வைரமுத்து அவர்கள் ஓய்வு பெற 1970 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 1971 ஆம் ஆண்டு வரை திரு. க. காங்கேசு அவர்கள் அதிபராகக் கடமையாற்றினார். அவர் இங்கு சில காலமே அமர்ந்திருந்தார்.
அதிபர் திரு. ச. சிதம்பரப்பிள்ளை
1971 ஆம் ஆண்டு அதிபராக வந்த அதிபர் திரு. ச. சிதம்பரப்பிள்ளை அவர்கள் நாவலர், கந்தப்பர் ஆகியோரின் எண்ணத்தின் படி சைவத்தையும், தமிழையும் தழைத் தோங்கச் செய்ய மிகப்பொருத்தமானவராக விளங்கினார். நாவலர் போன்று “நைட்டிகப் பிரமச்சரியாக விளங்கிய இவர்” தம் முழுநேரத்தையும் பாடசாலைக்கும் கற்கும் மாணவர்களுக்கும் அர்ப்பணித்து இவ்வித்தியாசாலைக்கு ஒரு தனிப்பெயரை ஏற்படுத்தினார். இவருடைய காலத்தில் கல்வித்துறையில் மாணவர் களிடையே ஊக்கம் மிளிர்ந்தது. உடலாலும் உள்ளத்தாலும் இளமையுடன் விளங்கினும் ஆண்டுகளினால் ஓய்வுபெறும் வயதைப் பூர்த்தி செய்ததால் இவர் 1977 இல் ஓய்வு பெற்றார்.
திரு. ச. சிதம்பரப்பிள்ளையவர்களின் ஓய்வையடுத்து திரு. செ. வரதலிங்கம் சில மாதங்கள் அதிபராக விளங்கினார். ஆயின் திரு. ச. சிதம்பரப்பிள்ளை மீண்டும் சேவை நீடிப்புப் பெற்று வந்தார். பின்னர் 1978 பெப்ரவரி 28 இல் ஓய்வு பெற்றுச் செல்ல அதிபரின் கடமைகளை திரு. கா. காசிப்பிள்ளை ஆற்றினார். பெற்றார் ஆசிரியர் சங்கம் இவ்வித்தியாசாலைக்கு நிரந்தர அதிபர் நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று அரிதின் முயன்றதன் பயனாக 1978 ஆம் ஆணி டு வைகாசி 3 ஆம் திகதி தொடக்கம் திரு. மு. திருஞானசம்பந்தப் பிள்ளை அதிபராக நியமிக்கப்பட்டார். இவர் 18 – 07 – 1983 வரை கடமையாற்றினார். இவரின் பின் திரு. வை. இராமகிருஷ்ண ஐயர் அவர்கள் 15-09-85 வரை கடமையாற்றினார்.
இவரின் திடீர் மரணத்தை அடுத்து பின்னர் திரு. செ. வரதலிங்கம் அவர்கள் அதிபராக நியமிக்கப்பட்டு 22-09-1989 வரை கடமையாற்றினார். அவருடைய அகால மரணத்தைத் தொடர்ந்து திரு. சு. கலாதரன் அவர்கள் அதிபராக கடமையேற்று 28 -01-91 வரை கடமையாற்றினார். அவருடைய இடமாற்றத்தைத் தொடர்ந்து திரு. பொ. சபாரத்தினம் அவர்கள் இரண்டு மாதம் கடமையாற்றினார்.
மீளவும் திரு. சு. கலாதரன் 1991 இல் அதிபராகக் கடமையாற்றினார். அவரின் பினர் 25-11-91 இல் திரு. பொ. அருணகிரிநாதன் அதிபராக கடமையேற்றார். திரு. பொ. அருணகிரிநாதன வேலணை சேர் வைத்திலிங்கம் மத்திய மகாவித்தியால யத்திற்கு அதிபராகக் கடமையேற்றதைத் தொடர்ந்து தற்போதைய அதிபரான திருமதி. வி. நாவேந்தன் அதிபராகப் பொறுப்பேற்று கடமை ஆற்றி வருகின்றார்.
இவ்வித்தியாசாலை ஆரம்பத்தில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை இருந்து பின்னர் படிப்படியாக எஸ்.எஸ்.சி. வரை வகுப்புக்கள் நடைபெற்றது. 1945 வரை இந்நிலை நீடித்தது. பின்னர் வேலணை மத்திய கல்லூரி அமைந்தமையால் மேல் வகுப்புக்கள் நீக்கப்பட்டன. 5 ஆம் வகுப்பு சித்திபெற்ற பிள்ளைகள் அக்கல்லூரிக்கே சென்றனர். காலஞ் செல்ல கல்வித் திணைக்கள கொள்கையின் படி 1956 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் மீண்டும் 6 ஆம் வகுப்பு முதல் வருடா வருடம் மேல் வகுப்புக்கள் அமைக்கப்பட்டன.
1961 ஆம் ஆண்டு அரசினால் சுவீகரிக்கப்பட்ட போது இப்பாடசாலை 10 ஆசிரியர்களையும் 287 மாணவர்களையும் கொண்டிருந்தது. அந்நிலை படிப்படியாக வளர்ச்சியடைந்து 1980 ஆம் ஆண்டு 24 ஆசிரியர்களையும் 700 ற்கு மேற்பட்ட மாணவர்களையும் கொண்டதாக வளர்ந்தது. பாலர் வகுப்புத் தொடக்கம் க.பொ.த.சா. தரம் வரை அமைந்திருந்தது. இவ்வித்தியாசாலையில் ஆரம்ப வகுப்பில் பிள்ளைகளைச் சேர்ப்பதற்கு பெற்றோர் பெரிதும் விரும்புவர்.
இவ்வித்தியாசாலையின் வரலாற்றிலே முதன் முதலிலே 1979 ஆம் ஆண்டு அதிபர் தலைமையில் மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் கல்விச் சுற்றுலா ஒன்று மேற்கொண்டு – கொழும்பு, கண்டி, திருகோணமலை ஆகிய இடங்களுக்கு சென்று பார்வையிட்டு பயன் பெற்றனர். அவ் ஆண்டிலேயே முதன் முதலில் துணிவினைச்சங்கம் அமைக்கப்பெற்று ஆசிரியரும், மாணவர்களும் பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று உரிய பயனைப் பெற்றனர். 1980 ஆம் ஆண்டு மாணவர் பாராளுமன்றம் அமைக்கப் பெற்று மாணவர்கள் பாடசாலை கருமங்களை தமது பொறுப்பில் நிறைவேற்றினர். 1980 ஆம் ஆண்டு நூற்றாண்டு விழா மலர் ஒன்றினையும் வெளியிட்டதுடன் வெகு விமரிசையாக விழாவும் கொண்டாடப் பட்டது. அவ்வாண்டு மின்னிணைப்பு வசதியும் செய்யப்பட்டது.
பெற்றார் ஆசிரியர் சங்கமும்,பாடசாலை அபிவிருத்திச் சங்கமும் பாடசாலை வளர்ச்சிக்கு பல்வேறு வகையில் உதவின. நன்னீர் தேக்கி வைத்து மாணவர்கள் அருந்துவதற்கு தண்ணீர்த் தாங்கி ஒன்று 1978 இல் கட்டப்பட்டது.
இப்பாடசாலையில் 85, 89 காலப் பகுதியில் கல்வியையும், சமயத்தையம் ஒன்றாக இணைத்து மாணவர்களது ஆக்கங்களை வெளிக் கொணரும் சேவையில் ஈடுபட்டவர் திரு. வரதலிங்கம் அவர்கள். இவரது காலத்தில் ஆசிரியரது எண்ணிக்கையும், மாணவர் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் காணப்பட்டது. 1989, 1991 காலப்பகுதியிலே அரசியல் ரீதியாக ஏற்பட்ட நாட்டு நிலைமை காரணமாக தீவககல்வியிலே பெரும்பாதிப்பு ஏற்பட்டது. 1990 – 08 – 24 ஆம் திகதி தீவகமக்கள் அனைவரும் தம் உடைமைகளுடன் தீவகத்தை விட்டு வெளியேறிய வேளையில் சைவப்பிரகாச வித்தியாலயமும் (ஆசிரியர், மாணவர்கள் ) இடம் பெயர்ந்தது. இக்காலப்பகுதியிலே திரு. சு. கலாதரன் அதிபராக கடமையாற்றினார். பாடசாலையில் சில ஆவணங்களை எடுத்துக்கொண்டு வித்தியாலயத்தை இடப்பெயற்சியின் போது மிகக் கஷ்ட நிலையில் வழி நடத்தினார். மீண்டும் ஏற்பட்ட இராணுவ நடவடிக்கை காரணமாக 08-10-91 இல் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர். அத்துடன் ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும் பல திக்குகளுக்கு இடம்பெயர்ந்து சென்றுவிட்டனர். இடம் பெயர்ந்த காலத்தில் அதாவது 1991 -2002 வரை மாணவர்களைப் பிரிந்த நிலையிலும் ஆசிரியர்களைப் பிரிந்த நிலையிலும் வித்தியாலயத்தின் தனித்துவத்தைப் பேணும் பொருட்டு இளமையும் செயற்றிறனும், நிர்வாக ஆற்றலும் கொண்ட திரு. பொ. அருணகிரிநாதன் அதிபராக பாடசாலைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்.
1991-10-18 இல் வேலணையில் இடம் பெற்ற மக்கள் புலம்பெயர்வோடு பாடசாலைகளும் புலம் பெயர்ந்தன. வேலணைக் கொத்தணிப் பாடசாலைகள் யாழ்ப்பாணம் வைத்தீஸ்வராக் கல்லூரியில் மாலைநேரப் பாடசாலைகளாக இயங்கின. சைவப்பிரகாசமும் இதில் இணைந்து இயங்கியது. தனித்துவமாகப் பாடசாலையை இயக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் இக்கொத்தணிப் பாடசாலைகளில் சைவப்பிரகாசம் 1992 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் பட்டப்படிப்புக்கள் கல்லூரியில் காலைநேரப் பாடசாலையாக இயங்கத் தொடங்கியது. யாழ்ப்பாண நகரத்தின் மத்தியில் 430 மாணவர்களுடன் தன்னை தக்க வைத்துக்கொண்டு தனது பணியை முன்னெடுத்தது.
இடம்பெயர்நிலையிலும் முன்னாள் அதிபர்களான திரு. சு. கலாதரன், திரு. பொ. சபாரத்தினம், திருமதி. தியாகராசா (ஆசிரியர்) ஆகியோருக்கான பிரியாவிடை நிகழ்ச்சியை நல்லை திருஞானசம்பந்தர் ஆதீனத்தில் சைவப்பிரகாச சமூகம் செய்து பெருமை பெற்றது. யாழ் புனித மரியாள் வித்தியாலய மைதானத்தில் இல்ல விளையாட்டுப் போட்டியை பல தடவை நடாத்தியது.
கல்விக் கண் காட்சி, ஆங்கிலதினம், உடற்பயிற்சிப் போட்டிகள், ஆசிரியர்தினம் ஆகிய அனைத்து நிகழ்ச்சிகளையும் சைவப்பிரகாச சமூகம் தொடர்ந்து செய்து வந்தது. கல்விப் பெறுபேறுகளிலும் தரம் 5 புலமைப்பரிசில் பரீட்சை, க. பொ. த. (சாத) பரீட்சை ஆகியவற்றில் நல்ல பெறுபேறுகள் பெற்று வேலணைக் கோட்டத்தில் ஒரு முதன்மைப் பாடசாலையாக திகழ்ந்தது மாத்திரமன்றி யாழ் மாவட்டத்தில் பலரது பாராட்டையும் வாழ்த்துக் களையும் பெற்ற ஒரு பாடசாலையாக திகழ்ந்தது.
காலப்போக்கில் பட்டப்படிப்புகள் கல்லூரிக் கு அருகில் இருந்த வைத்திலிங்கம் கொம்பனிக்கு சொந்தமான கட்டிடமொன்றில் தற்காலிக கொட்டில்கள் அமைத்து வித்தியாலயம் தனது பெயருடன் மேலும் உறுதியுடன் வளர்ச்சி பெற்றது. 1992 – 1995 காலப்பகுதியில் பாடசாலை பல நிலைகளில் தனது வெற்றியைப் பதித்து வந்தது. பாடசாலையில் பிரதி அதிபராக கடமையாற்றிய செல் வி. பாலசரஸ்வதி அம்பலவாணர் அவர்களின் பணி போற்றுதற்குரியது. இக்காலத்தில்ஆசிரியர்கள் திரு. க. நவநேசன், திரு. க.கதிரேசபிள்ளை, திரு. ஞா. இரட்ணசிங்கம், திரு. S. D. இம்மானுவேல், திருமதி. இ. ஞானரட்ணம், திருமதி. ம. சுகுமார், திருமதி. ஜெ. சாந்தன் ஆகியோர் பெரிதும் முயன்று தமது ஆற்றல் களை பாடசாலைக்கு வழங்கினார்கள்.
1995 பிற்பகுதியில் ஏற்பட்ட அமைதியற்ற சூழ்நிலையில் வலிகாம மக்கள் வரலாறு காணாத மாபெரும் இடப்பெயர்வை சந்தித்தனர். யாழ்ப் பாணத்தில் இருந்து மக்கள் எல்லோரும் தென்மராட்சி நோக்கிய இடப்பெயர்வை மேற்கொண்டனர். பாடசாலையும அதிபர், ஆசிரியர்களும் இடம்பெயர்ந்தனர். அங்கும் யாழ் மீசாலை வீரசிங்கம் மகா வித்தியாலயத்தில் மாலை நேரப்பாடசாலையாக இயங்கியது. யாழ் நகர் நோக்கி மக்கள் மீள்வருகையை தொடர்ந்து 1996 இல் தீவகம் நோக்கிய மீள்திரும்புகையும் ஏற்பட்டது. ஆட்கள் நடமாட்டமற்ற வேலணைப்பகுதியில் மீளவும் கல்வி என்னும் நிகழ்வை ஏற்றும் முயற்சிகள் ஆரம்பிக் கப்படலாயின. அப்போதும் “சைவப்பிரகாசம்” தனது காத்திரமான பங்கை தொடங்கியது. மத்தியகல்லூரி, சைவப்பிரகாசம் என்பவற்றின் பாடசாலைக் கட்டிடங்கள் இராணுவ முகாம்களாக இருந்தன. இதனால் வேலணை கொத்தணிப் பாடசாலைகள் சில சேர்ந்து வேலணை கிழக்கு மகா வித்தியாலயத்தில் ஒன்றாக இயங்கின. 51 மாணவர்களுடன் பாடசாலைகள் மீள் உருவாக்கம் பெற்றன.
படிப்படியாக சைவப் பிரகாசம் சிலகாலம் சரஸ்வதி வித் தியாசாலை கட்டிடத்தில் தனித்துவமாக இயங்கியது. புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தின் பின்னர் பாடசாலைகளில் இருந்து இராணுவத்தினர் விலகினர். 2003 ஜனவரி மாதத்தில் சைவப்பிரகாசம் தனது சொந்தக்கட்டிடத்தில் இயங்கத்தொடங்கியது.மாணவர் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்த போதும் படிப்படியாக கல்விச் செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. G.T.Z நிறுவனம், ஏனைய நிறுவனங்களின் உதவியினால் பெளதீகவள விருத்திகள் ஏற்பட்டு வருகின்றன. சேதமடைந்த 60 x 20 நீளமான கட்டிடம் புனரமைப்புச் செய்யப்பட்டுள்ளது.
பாடசாலையின் பிரதான வீதி மக்கள் அனைவரது போக்குவரத்திற்கும் தடை செய்யப்பட்டிருப்பதாலும் பஸ் போக்குவரத்து நடைபெறாததாலும் பாடசாலை பெரும் தடைகளை எதிர் நோக்குகின்றது. பாடசாலைச் சூழலிலும் மக்கள் இன்னமும் குடியேறாத நிலையில் சூனியப்பிரதேசம் ஒன்றில் பாடசாலை இயங்கும் ஒரு நிலை காணப்படுகிறது. யுனிசெவ் நிறுவனத்தின் உதவியுடன் குடிநீர் விநியோக வசதிகள் தற்போது மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
சைவப்பிரகாசத்தின் பாரம்பரிய வரலாற்றுப் பெருமைகள் தொடர்ந்தும் பேணப்படவேண்டும். பாடசாலையின் மதில்கள் எல்லாம் அழிவடைந்து கிடக்கின்றன. தற்போதைய நிலையை
மாற்றி பெளதிக வளவசதிகள் மேலும் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும்.
வித்தியாலயம் பண்டைய பெருமைக்கு உயர்வதற்கு மக்கள் மீள் குடியேறுவது முக்கியமானது. இயல்பு வாழ்க்கை யாழ் குடா நாட்டில் ஏற்படும்போது தீவகத்திலும் இந்நிலைமைகளில் மாற்றங்கள் ஏற்படும். குறிப்பாக இவ்வித்தியாலயத்தின் அயலில் உள்ள கடற்படை முகாம் வேறிடத்திற்கு மாற்றப்பட்டு பிரதான போக்குவரத்துப் பாதை மக்கள் போக்குவரத்திற்காக அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். அப்போது தான் பாடசாலைகளும் சுமுகமான சூழ்நிலையில் இயங்க முடியும். அக்காலம் எப்போது வருமென்று மக்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர். கூடிய விரைவில் அக்காலம் வரவேண்டும் என சைவப்பிரகாசம் வித்தியாசாலை சமூகம் எதிர்பார்க்கின்றது. ஒளிநிறை அப் பொற்காலம் காண நாமும் காத்திருப்போமாக.
மூலம் : வேலணை வரலாற்று அறிமுகம் (First Edition 2006)
நன்றி : noolaham